retour

Uitgebreid verslag van het 10e Wereldcongres voor Afghaanse Windhonden.

Negen wereldcongressen voor Afghaanse Windhonden gingen de wereld over alvorens de NVOW het 10e organiseerde. De eerste was in 1993 in Engeland. Daarna volgden Amerika 1995, Denemarken 1997, Australië 2000, België 2002, Zuid-Afrika 2005, Zweden 2008, Italië 2014 en wederom Amerika in 2016. Het ziet er naar uit dat Hongarije in 2021 het elfde congres zal organiseren maar daarover bestaat nog geen volledige zekerheid.

podium podium en beeldschermen

Het door ons georganiseerde congres was dus een jubileumeditie; precies 25 jaar na het eerste congres en numero tien op rij. Enig cachet was dus wel gewenst. De oproep om deel te nemen in een werkgroep om dit congres voor te bereiden resulteerde in een groepje van vijf. Namens het bestuur Faye Tromp en Willem Buitenkamp en uit de leden Kelly de Meijer, Harriët van Itallie en Ron Moerkerken. Na werkelijk intensieve voorbereidingen gedurende een kleine twee jaar, konden we op 7 en 8 augustus de congresgangers, die vanuit vele werelddelen waren aangereisd, een prachtig programma aanbieden, hetgeen door de vele positieve reacties tijdens het congres maar ook achteraf, nog eens ferm bevestigd werd.

Het thema van het congres was ‘back to basics’. Als ‘oud’ Afghanen-land wilden we terugkijken naar het verleden en met dat in gedachten kijken waar we nu zijn met het ras en of de belangrijke basiselementen nog steeds aanwezig zijn. Uiteraard was het congres van a tot z in het Engels maar dat leverde in het geheel geen problemen op.

Het Radisson Blu hotel in Schiphol-Rijk als locatie was een gouden greep. Dicht bij Schiphol voor de internationale gasten, een fraaie congreszaal, bijzonder goede catering, prima kamers tegen een uitstekende prijs en de mogelijkheid om dichtbij de eventuele meegenomen honden uit te laten. Dit alles verhoogde het sociale aspect wat toch ook een rol moet spelen bij een bijeenkomst zoals deze. Maar liefst uit 23 landen kwamen de deelnemers en de interactie was, zo zagen we, ‘dik in orde’.

Bij de registratie van de congresdeelnemers kreeg iedereen een linnen tas met congreslogo waarin schrijfmateriaal, de mooi uitgevoerde congresmap en als presentje een delfts blauw blikje, ook met het congreslogo op het deksel en daarin de befaamde Hollandse stroopwafels. 

In de zaal een opstelling van ronde tafels, een iets verhoogd podium voor de sprekers en een groot beeldscherm voor de presentaties. De door Jan Ammerlaan en Ron Moerkerken gesponsorde bloemen fleurden de zaal stijlvol op. Harriët van Itallie leende ons een heel groot fotodoek met daarop (uiteraard) een Afghaan, die als blikvanger in de zaal vele ogen naar zich toe trok. In de aanliggende lobby, waar tijdens de pauzes de hapjes en drankjes werden geserveerd, waren verschillende verkoopstands. Al met al een fraaie ambiance.

publiek  Een aandachtig publiek

Het programma voor de eerste dag startte met een ‘meet & greet’ lunch waarbij de deelnemers de gelegenheid kregen om elkaar te treffen, nieuwe contacten konden worden gemaakt en oude hernieuwd.

Het congres werd geopend met twee welkomstspeeches, de eerste door de congreswerkgroep-voorzitter, tevens NVOW-voorzitter, Willem Buitenkamp gevolgd door Ulf Jörgensen uit Denemarken in zijn hoedanigheid als voorzitter van het mondiale Afghan Hound World Congress-comité. Hij trad gedurende het congres ook op als (humorvolle) moderator die aankondigde en het geheel aan elkaar praatte.

Willem Buitenkamp                       Ulf Jörgensen
Onze voorzitter Willem Buitenkamp                                                                              
Ulf Jörgensen

De opening van het congres kwam dan van onze Nederlandse Elfie Tromp die een gloedvol betoog hield over ‘A passion for Afghan Hounds’. Ze is auteur en columniste, zus van onze secretaris en schreef al een aantal boeken waarvan ‘Underdog’ geheel en al over de Afghanen-passie gaat. Haar toespraak en alle andere presentaties zijn op de website (zie onder) terug te vinden.

De volgende presentatie ging over de geschiedenis van de Barukhzy-kennel van de familie Jüngeling, die in 1927 als eerste Afghaanse windhonden naar Nederland haalden en dus wegbereider voor vele succesvolle kennels nadien waren. Willem Buitenkamp, die deze presentatie voor zijn rekening nam, ging, naast de kennelgeschiedenis met z’n befaamde honden (o.a. Baber of Baberbagh, zoon van Sirdar of Ghazni), ook in op de persoon Han Jüngeling zelf die kynologisch veel betekent heeft. Niet alleen als eerste voorzitter van de NVOW maar ook op het internationale vlak en door zijn rasartikelen.

Vervolgens kwam de welbekende Dr. Vet. Jan-Gerd Kresken uit Duitsland aan het woord. Hij is bekend dierenarts die ook een brede Nederlandse klantenkring heeft waar het gaat om hartonderzoeken. Hij is tevens voorzitter van het Collegium Cardiologicum, een groep dierenartsen uit verschillende landen die er naar streeft om hartonderzoeken volgens dezelfde normen te beoordelen om zodoende waardevolle statistische resultaten te krijgen. Onder andere met filmpjes ging hij in op hartziekten die bij Afghanen kunnen optreden en de betekenis daarvan voor de fokkerij.

Fokker-keurmeester Lesley Busby uit Engeland presenteerde onder de titel ‘Breed observations from the UK’, een chronologisch overzicht over belangrijke momenten en honden in Engeland vanaf het moment dat de eerste importen (Mrs. Amps en major Bell-Murray) in het United Kingdom verschenen. Een mooie presentatie die een goed beeld gaf over de ontwikkelingen in wat men kan noemen ‘het kynologische moederland’ van de Afghaanse windhond.

Lesley Busby  Lesley Busby

Het laatste onderwerp van dag één was een duo-presentatie van Gisela Jansen uit Duitsland en Pamela Bennett uit Australië. Zij vormden de voortrekkers van een werkgroep die de verschillen van de vier Afghanen-standaards in de wereld, zou gaan visualiseren. In een uitgebreide presentatie werden deze verschillen uiteen gezet en afgesloten werd met een ruime fotocollage van honden uit verschillende werelddelen die allemaal binnen hun standaards vielen, maar zeker hier en daar de wenkbrauwen boven onze Nederlandse ogen deden fronsen.

Gisela Jansen en Pam Bennett      Gisela Jansen en Pam Bennett

Voor de congresdeelnemers die daarvoor hadden ingeschreven was er ’s avonds een boottocht over de Amsterdamse grachten georganiseerd. Met de bus van het hotel naar hartje Amsterdam, daar op de rondvaartboot en gedurende twee uur, inclusief een drie-gangendiner, kon men de stad vanaf het water aanschouwen. Een hele happening die veel lof oogstte.

Rondvaartboot in Amsterdam Rondvaartboot in Amsterdam

Op de tweede dag, 8 augustus, werd de spits afgebeten door de ons welbekende Ed Grevelt die de geschiedenis van de Oranje Manege kennel over het voetlicht bracht. Deze invloedrijke kennel met exporten over de hele wereld mag zeker Nederlands’ beroemdste Afghanen-kennel worden genoemd. Ed, die fokster Eta Pauptit zelf goed heeft gekend, putte zodoende ook uit eigen herinneringen en vergastte het publiek daarnaast op een serie unieke foto’s die tezamen een prachtig tijdsbeeld neerzetten. De zaal smulde en de oh’s en ah’s waren niet van de lucht.

Eddy Grevelt  Eddy Grevelt

Een belangrijk onderwerp werd daarna aangesneden door Regina Tromp-Pruyn, net als Ed lid van de NVOW en zij nog actief fokker en keurmeester. De titel van haar presentatie ging over het hoofd van de Afghaanse windhond met als subtitel ‘let’s face the face’ oftewel in het Nederlands 'laten we het gezicht (het hoofd) eens onder ogen zien’. Nog niet eerder was dit onderwerp op een congres behandeld en Regina nam ons mee op een trip die van de neuspunt tot de nek leidde waarbij ze belangrijke hoofdzaken, ook met behulp van vele foto’s, aanstipte.

Regina Tromp-Pruyn Regina Tromp-Pruyn

Als interessant intermezzo werd daarna, in première in Nederland, de film ‘A journey with the Afghan Hounds’ vertoond. Deze recente film van Kuchi Productions liet ons de jacht met Afghaanse windhonden in het thuisland zien. Naast de jachtbeelden in de huidige tijd, heel verhelderend, beklijfden vooral de schitterende landschapsbeelden. De film is nog steeds te verkrijgen.

lunchtijd  Lunchtijd

Jaime Ganoza uit Peru voerde ons door de geschiedenis van het ras in Zuid- en Midden Amerika. Deze regio is eigenlijk een witte vlek in ons Afghanen-geheugen en nu werden we gewaar wat de situatie in dat deel van de wereld is. Niet heel opbeurend omdat veel oudere fokkers of zijn gestopt of zijn overleden en het aantal fokkers is daarom minimaal.

Eén van de belangrijke raspunten is het typische gangwerk. Terry Wilcox uit Australië die zich al decennia lang met beweging bezig houdt, onder meer door gebruik van speciale camera’s die ons door de vertraagde beelden bovenop het speciale gangwerk drukten. Hij presenteerde onder de titel ‘het correcte Afghanen-gangwerk’ een serie gefilmde waarnemingen van jonge en oudere honden. De soepelheid van de ledematen werd door de beelden nog eens extra onderstreept en aan het behoud van het ‘dansende’ gangwerk moet zeker aandacht worden besteed.

Nog een kennel die een belangrijke rol in West-Europa en Nederland heeft gespeeld, namelijk von Katwiga van Erika Rödde, werd gepresenteerd door Wilfriede Schwerm-Hahne uit Duitsland. Zij was een groot aantal jaren nauw betrokken bij de fokprogramma’s en heeft, zolang het ging, zelf altijd honden uit die kennel gehad. Uit eerste hand kregen we hier de geschiedenis die in feite startte met een v.d. Oranje Manege teef. Wie honden van die kennel heeft gekend herinnert zich ongetwijfeld het vaste type van onder andere de hoofden. Een mooi opgebouwde presentatie met belangrijke honden passeerde daarmee de revue.

Wilfiede Schwerm-Hahne  Wilfiede Schwerm-Hahne

PhD Carol Beuchat uit Amerika zou een presentatie met als titel ‘Assessing the genetic health of the Afghan Hound’ (het beoordelen van de genetische gezondheid van de Afghaanse windhond) geven maar moest helaas op het laatste moment wegens ziekte afzeggen. Willem Buitenkamp loodste het publiek, uiteraard zonder op de specifieke zaken in te kunnen gaan, door de presentatie. Vooral het inteeltprobleem had haar aandacht en de fokkerij verbreden zou volgens haar veel goed doen.

Het slotstuk van het congres was het zogenaamde Open Forum waarin als eerste een sterkte/zwakte analyse, door de NVOW ontwikkeld, van het ras werd besproken en daarna vragen van allerlei aard besproken konden worden. Moderator van het Open Forum was Michael Canalizo uit Amerika, die dit onderdeel uitstekend voor zijn rekening nam, hetgeen natuurlijk mede veroorzaakt werd door zijn jarenlange ervaring in het ras als fokker, exposant, keurmeester en AKC-functionaris. Deze interactieve sessie oogstte veel waardering, ook al omdat men onderwerpen waar al lang over gebroed werd, eindelijk eens naar voren kon brengen.

Michael Canalizo Michael Canalizo

Het slotwoord werd door de congreswerkgroep-voorzitter uitgesproken en met een meer dan uitstekend afsluitdiner kwam er een einde aan dit 10e wereldcongres, welke zonder twijfel een groot succes mag worden genoemd.

Willem Buitenkamp.

retour

Copyright © 2018. All Rights Reserved. Designed by Albert&Wiebe @ N.V.O.W.
Gevestigd te 's-Gravenhage - Opgericht in 1935 - lid van de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland.